Radość, radość, radość!

Zdobyliście Drużynowe Mistrzostwo Polski. To był Wasz tegoroczny cel, który udało się osiągnąć. Jesteście z siebie na pewno bardzo zadowoleni.

J. Jamróg: Nie, nie cieszymy się (śmiech). Ja jestem wniebowzięty. To był ciężki sezon, ale na szczęście udało nam się zdobyć złoto. Gdy Unia Tarnów zdobywała tytuł Mistrza Polski w 2004r. siedziałem na trybunie jako wierny kibic, cieszyłem się bardzo, ale teraz jako zawodnik to zupełnie coś innego. To jest nie do opisania. Cały sezon będę dochodził do siebie (śmiech). Cieszę się bardzo, że przyczyniłem się do zdobycia złotego medalu, który został mi zawieszony na szyi nie tylko dlatego, że ubrałem kevlar. Może mój sezon nie był rewelacyjny, ale dorzuciłem kilka punktów od siebie.

Dwa rewelacyjne biegi, dwie 3. Za swoimi plecami zostawiłeś nawet Tomasza Golloba. Chyba lepiej już być nie mogło.

J. Jamróg: Przed meczem rozmawiałem z kilkoma osobami, którym powiedziałem, że chciałbym dzisiaj zdobyć te 6 punktów i udało mi się to. Jestem z tego bardzo zadowolony. Jest to niezły wynik, jak na trzy biegi. Radość, radość i jeszcze raz radość (śmiech).

Ty i Kacper Gomólski zakończyliście ten sezon bardzo dobrze. On zdobył w Gorzowie 7 punktów, chociaż w tym sezonie nie szło mu najlepiej, Ty zaś 6 w Tarnowie. Już po raz kolejny pokazałeś, że śmiało można na Ciebie postawić i że jesteś jednym z fundamentów tego zespołu.

J. Jamróg: Dla mnie miniony sezon to była jedna, wielka nauka. W naszej drużynie jakoś to się układa, że jeśli jeden zawodzi, drugi za niego nadrabia. Kacper miał mecz życia w Gorzowie, ja tu w Tarnowie przed swoją publicznością. Właśnie to sprawiło, że nasza drużyna była tak silna w tym sezonie i dzięki temu udało nam się zdobyć ten złoty medal.

_______________

inf. własna